Verzen en Vertalingen

De Twee Heksen: Een Modern Heksen Sprookje

Er waren eens twee Heksen. De één was een feministiche Heks en de ander een Traditionele Heks. En, ondanks dat ze beiden diep gelovig waren, hadden ze verschillende ideëen over wat hun geloof betekende.
De feministische Heks geloofde dat Hekserij een godsdienst was speciaal voor de vrouw omdat het beeld van de Godin zeer krachtig was en een sterk wapen tegen tiranie. En er was wantrouwen in het hart van de feministische Heks omdat de traditionele Heks, vanuit het feministische perspectief gezien, compleet anders dacht en een bedreiging was voor de 'oorsprong'.
De traditionele Heks geloofde dat Hekserij een religie was voor zowel man als vrouw omdat minder niet rechtvaardig was. En ondanks dat de Godin werd aanbeden, werd er ook voor gezorgd dat de God, De Gehoornde, ook net zoveel aandacht kreeg. En er was wantrouwen in het hart van de traditionele Heks omdat, vanuit een traditioneel punt gezien, de feministische Heks een laatkomer leek en een bedreiging was voor de 'traditie'.
Deze twee Heksen leefden in dezelfde omgeving, maar hoorden beiden bij een andere Heksenkring, waardoor ze elkaar niet vaak tegenkwamen. Vreemd genoeg, de keren dat ze elkaar wel tegenkwamen, voelden ze een vreemde soort van aantrekkingskracht, tenminste lichamelijk. Maar beiden herkenden de onmogelijkheid van deze aantrekkingskracht, want hun opvattingen waren zo verschillend dat niets, naar het leek, dit kon overbruggen.
Op een dag besloot de omgeving om een Grote Coven te houden en alle covens werden uitgenodigd om mee te doen. Na de rituelen, het gezang, de magie, het feesten, de poëzie en het dansen werd besloten dat iedereen terug zou gaan naar hun slaapzak en hun tent. Allen gingen, behalve deze twee. Zij zaten te piekeren over hun verschillen en konden niet slapen. Alleen zij bleven zitten bij het kampvuur terwijl de anderen om hun heen droomden. En eindelijk begonnen ze te praten over hun verschillende kijk op de Godin. En, omdat ze beiden nog relatief onervaren Heksen waren, begonnen ze al snel met elkaar te ruziën over het "ware" beeld van de Godin.
"Omschrijf jouw beeld van de Godin eens." daagde de feministische Heks uit.
De traditionele Heks lachte en zei; "Ze belichaamt alle lieflijkheid. Het toppunt van vrouwelijke schoonheid. Ik zie haar met zilver-blond haar als maanlicht, rijk en dik, over haar zachte schouders vallend. Ze heeft het energieke jonge lichaam van een maagd in de bloei van haar leven, en haar kleding is het verleidelijkst, glanzend dun en strak langs haar slanke figuur. Ik zie haar dansend als een jonge elf in een met maanlicht overgoten veld, de dans van een tempel priesteres. En ze roept naar haar geliefde, de Gehoornde, met een stem zo zacht en lief en zoet, en muzikaal als een zilveren bel die bevroren is met ijs. Ze is Aphrodite, de Godin van de sensuele liefde. En haar geliefde komt in antwoord op haar roep, want zij is voorbestemd om de Grote Moeder te worden. Zo zie ik de Godin."
De feministische Heks stond krom van het lachen en zei; "Jouw Godin is een kosmische barbie pop! De standaard cheer-leader! Ze is één en al glitter zonder inhoud. Waar is haar kracht? Haar macht? Ik zie de Godin heel anders. Voor mij belichaamt ze de kracht en moed en wijsheid. Een levend symbool van de collectieve kracht van vrouwen overal. Ik zie haar met haar zo zwart als een maanloze nacht, kort afgehakt voor het gemak in het slagveld. Ze heeft het gespierde lichaam van een vrouw op het hoogtepunt van gezondheid en fitheid. En haar kleren zijn praktisch en handig, geen glibberige cocktail jurken. Ze verft haar gezicht niet of parfumeerd haar haren of scheert haar benen voor het plezier van mannen. Ook danst ze niet sletterig om mannen aan te trekken. Want wanneer ze een man roept, met een stem die sterk en vastberaden is, is het om met zijn verknipte mannelijke ego te strijden. Zij is Artemis de jager, en het is fataal voor elke man om een achterbakse blik in haar richting te sturen. Ondanks dat ze de goed bedeelde Moeder is, is ze ook de donkere Kroon der wijsheid, die de oude orde vernietigd. Zo zie ik de Godin."
Nu barste de traditionele Heks uit in lachen en zei; "Jouw Godin is het tegenovergestelde van alles wat vrouwelijk is! Ze is Yahweh die zich verstopt achter een vrouwelijk masker! Vergeet niet dat het zijn volgers waren die Heksen verbranden voor de 'zonde' hun gezicht te verfen. Bovendien, Heksen met hun kennis van kruiden zijn degenen die de kunst van cosmetica ontwikkelden. En waar is de schoonheid? Waar is de liefde en verlangens?"
En zo werd het argument vuriger, tot het geluid van hun stemmen een Coven Oudere wekte die vlakbij sliep. De Oudere keek van de feministische Heks naar de traditionele Heks en weer terug, en zei een lange tijd niets. Toen stelde de Oudere voor dat beide Heksen appart het bos intrekken en daar, via magie en meditatie, elk gingen zoeken naar een 'echt' visioen van de Godin. Beiden stemden in.
Na een tijd aanroepen, was er een moment van perfecte stilte. Toen kon een glimp van licht gezien worden in het bos, een licht getinte diep groen. Beide Heksen renden naar de bron van de straling. Tot hun grote verwondering en verbazing, ontdekten ze de Godin die in een waas precies tussen hen in verscheen, zodat geen van de Heksen de ander kon zien. En de traditionele Heks gilde "Wat had ik je gezegd!" op hetzelfde moment dat de feministische Heks riep "Zie je wel dat ik gelijk had!" en daardoor hoorden ze elkaar niet.
Voor de feministische Heks leek de Godin een stralend geheel van kracht en macht, moed en energie uitstralend. De Godin leek haar armen uit te strekken om de feministesche Heks te omhelzen, als een kameraad in het leger. Voor de traditionele Heks leek de Godin het toppunt van vrouwelijke schoonheid, licht spelend op een harp en ze zong een verleidelijk meerminnen lied. Ze straalde energie uit. En het leek of ze haar armen uitnodigend uitstrekte naar de traditionele Heks.
Vanaf de overstaande kanten van de schim renden de Heksen naar het figuur van de Godin van wie ze allebei zo hielden, verlangend om in de Goddelijke omhelzing vastgehouden te worden. Maar vlak voordat ze haar bereikten verdween de verschijning.
En de beide Heksen waren geschokt toen ze zich in elkaars omhelzing vonden.
En beiden hoorden de stem van de Godin. En vreemd genoeg klonk het exact hetzelfde voor beiden.
Het klonk als gelach.

Met vriendelijke groet van de Godin

Een man fluisterde: "God, spreek tegen me." en een merel zong. Maar de man hoorde het niet.
Dus de man schreeuwde: "God, spreek tegen me!" en een donderslag rolde door de lucht. Maar de man luisterde niet.
De man keek rond en zei: "God, laat me U zien." en een ster scheen helder. Maar de man zag het niet.
En de man riep: "God, laat me een wonder zien." en een nieuw leven werd geboren. Maar de man merkte het niet.
Dus de man huilde in wanhoop: "Raak me aan, God, en laat me weten dat U er bent." Waarop God neerdaalde en de man aanraakte. Maar de man zwaaide de vlinder weg... en liep door.
De man riep: "God, ik heb uw hulp nodig" en hij ontving een e-mail met goed nieuws en aanmoedigingen.

Mis geen zegeningen omdat het niet is verpakt hoe je het verwacht. Verwacht het onverwachte.

De Trollentraan

De nacht was heel donker met een volle maan die in de bewolkte hemel hing. De lucht is fris en gevuld met de geur van late herfst en de doorgang naar de andere wereld stond wagewijd open. Uitgesneden pompoenen stonden op de drempels van de huizen in het kleine dorpje en het gelach van de verklede kinderen kon vanuit de straten gehoord worden.
Het was een verdrietige tijd voor Beth terwijl ze de heuvel achter haar huis beklom. In haar armen lag haar vriend en kat Smoky, voorzichtig ingewikkeld in zijn lievelingsdekentje. Een klein grafje was al gegraven op de heuvel en lag wachtend, want Smoky was die dag overleden.
"Wil je dat ik met je meega?" had Beth's vader gevraagd. "Ik heb zijn graf gegraven naast dat van MacDougal op de top van de heuvel."
Beth herinnerde zich goed wanneer hun hond MacDougal was overleden nadat hij aangereden was door een auto. "Nee, ik wil alleen gaan." antwoorde ze.
Beth stopte op de heuveltop en knielde neer bij het kleine grafje. Voorzichtig legde ze Smoky's ingepakte vorm in de aarde en bedekte het met grond waar ze een paar grote stenen bovenop legde. Toen huilde ze en huilde ze.
"Oh Smoky, ik mis je zo erg." Beth keek op naar de maan terwijl de tranen langs haar wangen stroomden. "Waarom ben je doodgegaan?"
"Het was zijn tijd om naar de Moeder terug te keren." zei een diepe zachte stem in de duisternis.
"Wie zei dat?" Beth keek rond maar zag niemand.
"Sterven is een deel van de cyclus van het leven, weet je." Een van de stenen op de heuvel kwam tot leven.
"Wie ben je?" Het maanlicht scheen neer op het kleine vrouwtje en Beth kon zien dat ze geen mens was.
"Ik ben een trollenvrouw." zei het wezen terwijl ze tegenover Beth ging zitten. "Dit is een verdrietige nacht voor ons beiden, meisje. Ik kwam ook naar deze heuvel om een vriend te begraven." Het trollenvrouwtje veegde een kristallen traan van haar wang. "De eekhoorn was heel oud. Het maakt me nog steeds verdrietig."
Beth staarde naar het trollenvrouwtje. In het maanlicht had ze de kleur van steen, haar haren leken lange slierten mos, haar heldere ogen leken glanzende kristallen. Ze droeg een jurk geweven van eikebladeren en boombast.
"De eekhoorn en ik hebben voor een lange tijd samen gewoond." vertelde de trollenvrouw. "We praten vaak tegen je kat als hij hier op de heuvel jaagde. Smoky en ik waren bevriend. Ik zal hem ook missen." Het kleine vrouwtje aaide zachtjes over het grafje. "Slaap zacht, kleine vriend. Wanneer je uitgerust bent, zullen we weer samen praten."
"Maar hij is dood" zei Beth met haar stem vertikt met tranen.
"Kind, dit is Samhain. Ken je de oude geheimen niet van deze heilige tijd van het jaar?" Het trollenvrouwtje gebaarde Beth om naast haar te komen zitten. "Het is waar dat onze vrienden een wereld in zijn gegaan waar we ze niet meer fysiek aan kunnen raken, maar de Moeder heeft ons andere manieren gegeven om met hen te communiseren. Dit kunnen we op elk moment doen, maar met Samhain is het 't makkelijkst."
"Ik snap niet hoe dit kan" zei Beth, "of waarom Samhain dit makkelijker maakt."
"In deze tijd van het jaar" antwoorde het vrouwtje "zijn de muren tussen deze wereld en die van de zielen en geesten heel dun. Als we stil zijn en luisteren, dan kunnen we onze geliefden horen en zij ons. We praten, niet met gesproken woorden, maar met het hart en de ziel."
"Is dat niet gewoon verbeelding?" Beth keek neer op Smoky's graf, terwijl de tranen zich weer opdrongen in haar ogen. "Net als wanneer ik denk dat ik MacDougal op mijn bed voel 's avonds, zoals hij altijd deed?"
"Soms wel, maar meestal is het geen verbeelding maar juist onze vrienden die bij ons komen in hun geesten lichaam." Het trollenvrouwtje hief haar hand en aaide iets dat Beth niet kon zien op haar schouder. "Zoals mijn vriend de raaf, hij is nu hier."
Beth keek goed en zag een dunne vorm van vaag maanlicht op de schouder van het trollenvrouwtje. "Zoiets heb ik gezien op mijn voeteneinde waar MacDougal altijd sliep." fluisterde ze. "Ik dacht dat ik droomde." Ze sprong op toen iets langs haar arm streek. Toen ze naar beneden keek was er niets te zien.
Het trollenvrouwtje lachte en zei "Sluit je ogen en denk aan MacDougal," zei ze. "Hij heeft een lange tijd gewacht op dat je hem kan zien."
Beth sloot haar ogen en meteen verscheen de vorm van haar kleine hondje in haar hoofd. Zijn staart kwispelde van vrolijkheid. Ze voelde een golf van liefde van hem komen en ze stuurde haar liefde terug. Toen voelde ze dat haar hond ging liggen tegen haar been.
"Kan ik dit ook doen met Smoky?" vroeg Beth.
"Nog niet" antwoorde de trollenvrouw. "Hij heeft nog even zijn slaap nodig om te rusten. Daarna komt hij naar je toe. Dit geeft Smoky tijd om te wennen aan zijn nieuwe wereld, en het geeft jou tijd om te rouwen. Het is niet verkeerd om te rouwen, maar we moeten niet voor altijd rouwen."
"Zo heb ik er nooit over nagedacht" zei Beth. "Het is net alsof hij verhuisd is en we elkaar alleen kunnen spreken via de telefoon."
"Zo gaat het met alle wezens, niet alleen met dieren." Het trollenvrouwtje stond op en reikte haar hand uit naar Beth. "Wil je met me meedoen, mensenkind? Ondanks dat ik mijn vriend eekhoorn vanacht heb begraven, moet ik nog steeds dansen en zingen voor al mijn vrienden en voorouders die op hun weg zijn gegaan naar de andere wereld. Want dit is de tijd om de voorouders te eren."
Beth deed mee in de oude trage trollendansen rond de top van de kleine heuvel in het maanlicht. Ze keek stil toe terwijl het trollenvrouwtje de trollenwoorden riep in de vier windrichtingen, woorden die Beth niet kon verstaan. Diep in haar hart voelde het meisje de kracht van de vreemde woorden en ze wist dat het trollenvrouwtje ze uitsprak met eerbied en liefde.
Toen het trollenbrouwtje klaar was met haar ritueel, gaf ze Beth een knuffel. "Ga in vrede, mensenkind," zei ze, "en onthoud wat ik je verteld heb over het oude geheim van Samhain."
"Dat zal ik doen" zei Beth. "Zal ik u ooit weer zien?"
"Wanneer de maan vol is, zal ik er zijn," zei het trollenvrouwtje. "En zeker met Samhain."
"Ik wou dat ik iets had wat ik u kon geven." Beth omhelsde de kleine vrouw. "U heeft me zoveel geleerd." Ze voelde hoe de tranen weer in haar ogen liepen.
"Laten we tranen ruilen voor onze verloren vrienden." De trollenvrouw hief een ruwe vinger op en ving een traan op die van Beth's wang rolde. De traan glinsterde op haar vinger. Het trollenvrouwtje bracht de traan naar haar mantel, waar de traan bleef hangen en glinsterde als een diamand in het maanlicht.
Beth strekte haar hand voorzichtig uit en ving een van de tranen van het trollenvrouwtje terwijl deze langs de ruwe wang gleed. In haar hand veranderde het in een echt kristal.
"Onthoud het geheim van Samhain en onthoud mij," zei het trollenvrouwtje zacht, terwijl ze in de nacht verdween. Beth liep terug de heuvel af, het kristal stevig in haar hand geklemd. Haar vader stond op haar te wachten op de veranda.
"Gaat het?" vroeg haar vader aan Beth terwijl hij haar in zijn armen sloot.
"Binnenkort wel," antwoorde ze. Ze opende haar hand onder het licht van de veranda en zag daar een perfect traanvormig kristal liggen.
"Heb je iets gevonden?" vroeg haar vader.
"Een trollentraan," antwoorde Beth en haar vader glimlachte. Want hij kende het trollenvrouwtje ook en het geheim van Samhain.